Showing posts with label Ιδεολογία. Show all posts
Showing posts with label Ιδεολογία. Show all posts

Monday, November 2, 2015

Ιδεολογική τύφλα και προοπτικές μέλλοντος

Όταν εξετάζεις τα πάντα και ειδικά τα οικονομικά και τα πολιτικά δεδομένα με μία ιδεολογία που σε τυφλώνει ενώ η Ανθρωπότητα ξέρει ήδη ότι δεν λειτουργεί και ότι ποτέ δεν λειτούργησε ακόμα κι όταν καταπατήθηκαν χιλιάδες άνθρωποι επειδή διαφωνούσαν κι εξέφρασαν απλά τη γνώμη τους.

Monday, September 14, 2015

Η επιλογή της επιλογής. Oι πράξεις όχι μόνο ήταν απειροελάχιστες, αλλά μάλιστα κι επικίνδυνες.

Πολλοί είχαν την εντύπωση ότι πάλι έχουμε να κάνουμε μία επιλογή που δεν έχει καμία σχέση με τις προηγούμενες και θεωρούν ότι είναι το πλαίσιο μιας νέας ευκαιρίας, δίχως να εξετάζουν όλα τα άλλα θέματα που μας απασχολούν ως έθνος.

Monday, August 24, 2015

Και μετά τη μάχη, το Ευρώ

Ν. Λυγερός
Αφού έγινε πάταγος για το εθνικό νόμισμα και όλη την προπαγάνδα που ακούσαμε με βάση διάφορους ιδεολογικούς παραλογισμούς, ακούμε τώρα από άτομα που ήθελαν σώνει και καλά να μας βγάλουν από την Ευρωζώνη να μας εξηγούν τελικά ότι είναι καλό να παραμείνουμε σε αυτή τη ζώνη, γιατί η αλλαγή του νομίσματος δεν μπορεί να μας προσφέρει τίποτα το θετικό. 

Απατεώνες και ιδεοληπτικοί

Του Γιώργου Καραμπελιά
Τελικώς, το «καταγέλαστο παιδί», σύμφωνα με την εύστοχη διατύπωση γνωστού δημοσιογράφου, οδήγησε τη χώρα σε μία ακόμα πράξη καταστροφής, μένοντας πιστός, αυτός και η παρέα του, στο μοναδικό του μέλημα, τη διατήρηση της εξουσίας, χωρίς καμιά μέριμνα και ενδιαφέρον για την τύχη της χώρας.

Sunday, August 16, 2015

Η ιδεολογία δεν παράγει αγωγούς. Δεν πρόκειται ο "ελληνικός" αγωγός να φτάσει στην Ελλάδα

Τελείωσε άλλη μία κωμωδία που είχε καταντήσει κοροϊδία για τους ειδικούς. Βέβαια υπήρξαν πάμπολλες προσπάθειες προπαγάνδας, για να αναδείξουν ένα γεγονός που θύμιζε εξ αρχής έναν άλλον αγωγό και πάλι μ' ένα μνημόνιο συνεργασίας.

Thursday, August 6, 2015

Saturday, August 1, 2015

Λανθασμένο μοντέλο

Ν. Λυγερός
-Όταν προωθείς ένα λανθασμένο μοντέλο, ενώ ξέρεις ότι δεν στέκει οικονομικά, αλλά επιμένεις δογματικά για λόγους ιδεολογικούς, τότε δεν πρόκειται για άγνοια ή αθωότητα, αλλά για φανατισμό. 

Friday, October 25, 2013

Το τέλος δεν προαναγγέλλεται, ενσκήπτει.

 Bασίλειος Παϊπάης*

Η διάσημη φιλόσοφος και αριστερή διανοήτρια Hannah Arendt παραθέτει μια γλαφυρή ιστορία στον πρόλογο του βιβλίου της «Περί Επαναστάσεως» για να περιγράψει το βαθμό νωθρότητας και μακαριότητας στον οποίο είχε περιέλθει το Παλαιό Καθεστώς λίγο πριν την έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης.

Ο Λουδοβίκος 16ος αντιλαμβανόμενος το μαινόμενο πλήθος έξω από το παλάτι το Βερσαλλιών απευθύνθηκε στον υπασπιστή του λέγοντας: «Λοιπόν, πρόκειται για εξέγερση;». «Όχι, Μεγαλειότατε», αποκρίθηκε εκείνος, «είναι επανάσταση!».

Monday, June 3, 2013

Η πολιτική γενεαλογία της βαναυσότητας

 Του Χρῆστου Γιανναρᾶ

Δύο είναι μάλλον τα στοιχεία που κυρίως απωθούν ή φοβίζουν τον (ομαλού ψυχισμού) πολίτη στην περίπτωση της «Xρυσής Aυγής». H χιτλερική ιδεολογία και η μεθοδική, έμπρακτη βαναυσότητα.
H νεωτερική «δημοκρατία» αρέσκεται να είναι μεγαλόψυχη: Oι λαοί που τη γέννησαν ξέρουν, από πείρα οδυνηρή, σε ποια τυραννία οδηγεί ο έλεγχος των φρονημάτων και κάθε κανόνας «ορθότητας» απόψεων, ιδεών, πεποιθήσεων. Γι’ αυτό στη νεωτερική «δημοκρατία» δεν απαγορεύονται ούτε και ιδεολογίες που παρήγαγαν, χρησιμοποίησαν ή δικαιολόγησαν φρικώδη εγκλήματα, εφιάλτες απανθρωπίας, βασανισμό εκατομμυρίων ανθρώπων – ο ναζισμός, ο φασισμός, η λενινιστική, σταλινική, μαοϊκή εκδοχή και πρακτική του μαρξισμού.

Friday, January 11, 2013

Νεοελληνική ιδεολογική σύγχυση

Η σύγχυση ιδεών, στόχων, μέσων και σκοπών έχει πλέον λάβει ενδημικές διαστάσεις στην πολιτική έκφραση της χώρας.
Η κρίση και οι κίνδυνοί της έχουν θολώσει και αποπροσανατολίσει σχεδόν άπαντες, περίπου σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους τα κριτήρια των οποίων έχουν υποχωρήσει ατάκτως: μεταξύ των μελών της εθνικής αντιπροσωπείας και κάτω από το βάρος των εξελίξεων, ενδεικτικά, αρκετοί «δεξιοί» έχουν γίνει «αντιευρωπαϊστές» και έχουν ενταχθεί πνευματικά στη λεγόμενη «λαική» δεξιά που παραπέμπει στο Μεσοπόλεμο, «υπερεθνικιστές», «υπερπατριώτες» δηλώνουν ότι πιστεύουν στη χούντα η οποία το 1974 έφερε τη μεγαλύτερη εθνική καταστροφή από το 1922, παλιοί (ή και αρκετά πιο πρόσφατοι) «αριστεροί» έχουν de facto εξελιχθεί σε σκληρούς νεοφιλελεύθερους, «σοσιαλιστές» τα έχουν χαμένα και αναζητούν ταυτότητα, κυβερνητικοί οπαδοί της «ανάπτυξης» ψηφίζουν τα μέτρα της πιο σκοτεινής ύφεσης…

Monday, December 10, 2012

Τυχαίο; Δε νομίζω – με τόσα πολλά κρούσματα!

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη
Όσο και αν αυτό ενοχλεί, υπάρχει ένα δεδομένο το οποίο όποιος το παραβλέπει, απλώς εθελοτυφλεί – και οπωσδήποτε κρύβει την αλήθεια:

Δεν προλαβαίνει να φέρει μια πρόταση ο ΣΥΡΙΖΑ και η Χρυσή Αυγή σπεύδει να συμφωνήσει πλήρως και να την υπερψηφίσει – μαζί και οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες».

Δεν πρόκειται για απλή σύμπτωση, ούτε για τυχαίο περιστατικό, διότι συμβαίνει συστηματικά.

Saturday, September 1, 2012

ΝΑΙ ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ έχει αρχίσει: Ώστε η Αναρχοαριστερά δεν "σχεδιάζει" να πάρει τα κεφάλια των Πατριωτών, ε;

Γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος
Και  ΝΑΙ ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ έχει αρχίσει...
Αν και δεν μπορώ να θεωρήσω Έλληνα το όποιο αντεθνικό τομάρι επιτίθεται (και δη ως αγέλη) σε Πατριώτες, για να θεωρήσω με τη σειρά του και τον εν λόγω Πόλεμο ως "Εμφύλιο"....
Είμαστε για μια φορά ακόμη υποχρεωμένοι να "αναθεωρήσουμε τις ορολογίες Κοινωνικού/πολεμικού αυτοματισμού"...

Saturday, July 21, 2012

ΕΘΝΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Κοινό γνώρισμα των δογματικών φιλελευθέρων και των μαρξιζόντων αριστερών που αντιπαρατίθενται περί την νοσούσα ελληνική οικονομία είναι η υποβάθμιση των εθνικών μας αξιών ως γνώμονα για την άσκηση πολιτικής. Καθώς και  οι μεν και οι δε υιοθετούν μια στενά, και εθνικά επικίνδυνη, χρησιμοθηρική προσέγγιση της οικονομικής μας κρίσης. Με τους πρώτους να προάγουν έναν άκρατο, κοινωνικά διαλυτικό ατομικισμό. Και τους τελευταίους να υποδαυλίζουν συστηματικά εξ ίσου τοξικούς συντεχνιακούς εγωισμούς και ταξικές συγκρούσεις.
Ωστόσο, η κοινωνική δοκιμασία που πυροδότησε και συντηρεί ο οικονομικός μας εκτροχιασμός μας προσφέρει μοναδική ευκαιρία για να κατανοήσουμε το αναντικατάστατο της ελληνικής εθνικής ιδέας ως ρυθμιστή της συλλογικής μας ζωής και για να επαναπροσδιορίσουμε τους εθνικούς μας στόχους.

Sunday, June 3, 2012

Λαϊκισμός και εξουσία - Η ελπίδα, ο θυμός και η αμείλικτη πραγματικότητα ...

Ο λαϊκισμός, δηλαδή η κολακεία των πολιτών εκ μέρους των πολιτικών με στόχο την κατάληψη της εξουσίας, είναι ένα στοιχείο του πολιτικού φαινομένου.  Είναι απλώς μέσο και σε καμία περίπτωση δεν είναι η ουσία της πολιτικής, από την εποχή που το αριστοτελικό «ευ ζην» ορίστηκε ως στόχος της.  Όμως στις μέρες μας, φαίνεται ότι ο λαϊκισμός που αναπτύσσουν διάφοροι «πολιτικοί» έχει αναχθεί σε σημείο αναφοράς.
Εκείνο που συσκοτίζει είναι ότι ο λαϊκισμός έχει βαφτιστεί πολιτική και εισπράττεται ως τέτοια από τους πολίτες.  Εκείνο που ανησυχεί είναι ότι βλάπτεται το ίδιο το πολιτικό σύστημα και, εν τέλει, η ίδια τη χώρα.  Εκείνο που απελπίζει είναι ότι πολλοί, μοιραίοι, άβουλοι και βολεμένοι αντάμα, πείθονται από «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα».

Wednesday, December 21, 2011

Τα απειλούμενα «δημοκρατικά» καθεστώτα και τα νέα πολιτικά σύμβολα.

Γράφει ο Σπύρος Ραυτόπουλος*
---
Αποδείχτηκε προσφάτως ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη απειλή για τα «δημοκρατικά» καθεστώτα της πολιτικά υπερήφανης Δύσης από την ίδια τη δημοκρατία. 
Ακόμα και η εξαγγελία ενός μεμονωμένου δημοψηφίσματος μέσω του οποίου ένας λαός θα μπορούσε να εκφράσει τη βούλησή του επί συγκεκριμένου πολιτικοοικονομικού ζητήματος ύψιστης για το μέλλον του σημασίας, ήταν αρκετή για να προκαλέσει πανικό σε αγορές, κυβερνήσεις, κόμματα και ΜΜΕ που φανερά σοκαρισμένοι αντέδρασαν με συντονισμένα και διασταυρούμενα προειδοποιητικά πυρά, με οργή, απροκάλυπτες απειλές, υποκριτική έκπληξη, ακόμα και με επίκληση των δημοκρατικών αρχών και του σεβασμού των θεσμών! 
 
Αυτό που θα έπρεπε κυρίως να προβληματίσει δεν είναι ούτε η πολιτική και οικονομική σκοπιμότητα της εξαγγελίας, ούτε η ορθότητά της. Το ουσιαστικό πολιτικό ζήτημα δεν το έθεσε η εξαγγελία του δημοψηφίσματος αλλά οι σχετικές αντιδράσεις. Τόσο αυτές όσο και  η μη επαρκής ανάλυσή τους από πολιτικούς αναλυτές και επιστήμονες αποτελούν αδιάψευστα σημεία πολιτικής σήψης. Κι αυτό διότι η κατ' εξοχήν δημοκρατική διαδικασία, αυτή του δημοψηφίσματος, αντιμετωπίζεται από τους τελετάρχες του κοινοβουλευτισμού -φανερά πλέον- ως αποσταθεροποιητική και απειλητική για το πολιτικό μας σύστημα, ενώ αντιθέτως, οι εκλογές λατρεύονται από περίπου σύσσωμη την φυλή των πολιτικών καριέρας και των επίδοξων μιμητών τους ως θεσμικό τοτέμ. Είναι απολύτως εξηγήσιμο, καθότι οι εκλογές δεν συνιστούν από μόνες τους καμιά ουσιώδη πολιτική παρέμβαση της κοινωνίας. Αντιθέτως, αυτή παραμένει παρκαρισμένη στο πολιτικό περιθώριο και μάλιστα με ανανεωμένο προπληρωμένο χρόνο στάθμευσης για άλλα τέσσερα χρόνια! Με το παρόν σύνταγμα κάθε εκλογική διαδικασία ανάδειξης πολιτικών «αντιπροσώπων» σημαίνει θεωρητικά τετραετή ανανέωση της εντολής για αυθαιρεσία. Και μόνο αυτό είναι άκρως ενδεικτικό του πολιτικού σκοταδισμού που έχει επιβληθεί μέσω της κυρίαρχης πολιτικής θεωρίας και ρητορείας.

Όμως, πλέον η πολιτική αγυρτεία και ο κυνισμός της εξουσίας έχουν προχωρήσει παραπέρα: Aκόμα και αυτές οι εκλογές, όταν θεωρούνται ως πιθανώς κυοφορούσες απονομιμοποιητικά αποτελέσματα, μπορούν πλέον να αποφεύγονται με εξωθεσμικές μανούβρες και «συμφωνίες δωματίου» που επικυρώνονται πρόθυμα από τον πρόεδρο της «δημοκρατίας»! Αυτές έχουν σκοπό την εξασφάλιση του πολιτικού χρόνου που κρίνεται απαραίτητος όχι μόνο ειδικά για την επικύρωση και εφαρμογή μιας ακραία αντικοινωνικής πολιτικής, αλλά και γενικότερα για την περαιτέρω αμυντική θωράκιση της ολιγαρχίας. Η εξουσία μας λέει κατάμουτρα ότι σχεδόν δεν χρειάζεται καμία λαϊκή ετυμηγορία, ούτε την παραμικρή πολιτική ανάμιξη της κοινωνίας, καθώς το χρίσμα το λαμβάνει απ' ευθείας από τις Βρυξέλες και τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές έδρες, τη δε νομιμοποίηση μέσα από τα ιδιόκτητα τηλεοπτικά της παράθυρα.

Κι όμως, τη στιγμή που ο νεοφιλελευθερισμός μας δίνει τα πιο κυνικά του δείγματα πολιτικοοικονομικού αμοραλισμού, η εγνωσμένου κύρους διανόηση είτε σιωπά είτε ψελλίζει ακίνδυνες κοινοτοπίες περί θεσμικών παρατυπιών (σαν να πρόκειται για κάτι εντελώς επουσιώδες) και κάποιες επικρίσεις για λεπτομέρειες των σχεδίων και των μέτρων κοινωνικού αφανισμού, αν όχι και επαίνους για τη δήθεν ανασυγκρότηση, ...επιτέλους, του κράτους και της οικονομίας! Αντί να εκμεταλλευτεί το προφανέστατο βραχυκύκλωμα της αστικής δήθεν-δημοκρατίας, τα οικτρά της πολιτικά και οικονομικά αποτελέσματα και την πολιτισμική και ηθική κατάπτωση που αναπαράγει, κι έτσι να τεκμηριώσει με αδιάσειστα επιχειρήματα τη φανερή χρεωκοπία του νεοφιλελευθερισμού, του αμερικανόπνευστου καταναλωτισμού, του κομματισμού, της κομματοκρατίας, του ανέλεγκτου κοινοβουλευτισμού, αντί να καταγγείλει το ταξικό κράτος που πλέον κάνει επίδειξη αυταρχισμού καταλύοντας και στην πράξη το πανεπιστημιακό άσυλο, έσπευσε να πάρει θέση εχέφρονος συναινετικού απέναντι στη δήθεν ονειροπόλο πλην άφρονα αυθόρμητη λαϊκή δραστηριοποίηση και απέναντι στην αντισυστημική πλατεία. Η δεξιά την είδε ως δυνητικά επικίνδυνη για το πολίτευμα και την πολιτική τελετουργία εκτροπή. Έχει απόλυτο δίκιο από την πλευρά της η δεξιά!

Αυτή που είχε και έχει άδικο είναι η επίσημη αριστερά. Το λιγότερο που της καταλόγισε είναι αναποτελεσματικότητα, παρότι η πλατεία ήταν αυτή που όχι μόνο αποτέλεσε το σημείο αναφοράς ευρύτατων λαϊκών κινητοποιήσεων, αλλά και προχώρησε πολύ ταχύτερα και τολμηρότερα από το αναμενόμενο. Γεννήθηκε ένα ουσιωδώς δραστηριοποιημένο συλλογικό υποκείμενο, με παρουσία στο κέντρο της πολιτικής σκηνής και του πολιτικού προβληματισμού, και με θέσεις όχι μόνον αντικυβερνητικές αλλά και αντισυστημικές, με ουσιώδη αμφισβήτηση της πολιτικής νόρμας, ένα συλλογικό υποκείμενο που, παρά τις αδυναμίες του, στρέφει το βλέμμα του στον πολιτικό πυρήνα και όχι στον κοινοβουλευτικό και κομματικό φλοιό και στα επιφαινόμενα. Ας είμαστε ειλικρινείς: αυτό ακριβώς είναι που ενόχλησε και ανησύχησε το κατεστημένο (δεξιό και αριστερό), όχι το αντίθετο! Το πόσο επικίνδυνα είναι τέτοια αυθόρμητα κινήματα αποδεικνύεται άλλωστε όχι μόνο από το ότι, σε αντίθεση με τις συμβιβασμένες παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις, κατάφεραν να δρομολογήσουν εξελίξεις στη βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή, ούτε μόνο από την ταχύτατη διάδοσή τους στο καπιταλιστικό κέντρο, αλλά και από τη λυσσώδη και πανικόβλητη αντίδραση των κατά τόπους Παπουτσήδων της κεντρικής εξουσίας και των Καμίνηδων της αυτοδιοίκησης. Φαίνεται στην απαξιωτική έως και εχθρική αντιμετώπισή τους από όλες τελικά τις δυνάμεις εξουσίας, της τέταρτης συμπεριλαμβανομένης, που με φόβο διαπιστώνουν ότι ο κοινωνικός αναβρασμός εγκυμονεί σοβαρότατους κινδύνους που αφορούν τα κεκτημένα τους, την καριέρα, την περιουσία, ενδεχομένως και την ελευθερία τους.

Όλοι αυτοί αρχίζουν να φοβούνται ότι βρισκόμαστε στην αρχή του τέλους  του πολιτικού σκοταδισμού και είναι φυσικό να ενοχλούνται από τη σκανδαλώδη για τον αστικό κομφορμισμό και καθωσπρεπισμό τους εμφάνιση νέων πολιτικών πρακτικών και συμβόλων. Έχουμε σήμερα τη μετατροπή ταξικά αντιποιημένων από την εξουσία εθνικών συμβολισμών σε συμβολισμούς ζωντανής αντιφασιστικής λαϊκής αντίστασης (διακοπή στρατιωτικών παρελάσεων και παρέλαση συγκεντρωμένων, αποδοκιμασία και εκδίωξη επισήμων από τις εξέδρες και συμβολική αντικατάστασή τους από απλούς πολίτες), έχουμε το σύμβολο της απαξιωτικής ανοιχτής παλάμης που στρέφεται στη Βουλή και στην εξέδρα των επισήμων, των μαθητών που αποστρέφουν το βλέμμα τους από την κουστωδία των αυτάρεσκων ανδρείκελων της εξουσίας, ή του αντίσκηνου που στήνεται  σε κατειλημμένες πλατείες σε Ευρώπη και Αμερική για να δηλώσει την αποφασιστικότητα των διαδηλωτών και την πρόθεσή τους να παραμείνουν στο κέντρο της πολιτικής σκηνής. Κάθε πόλεμος διεξάγεται και σε συμβολικό επίπεδο και αυτό είναι που εξηγεί τον πανικό της κυρίαρχης τάξης και τη σπουδή με την οποία επιδίδεται στην καταδίκη, την απονοηματοδότηση, την εξαφάνιση των νέων συμβόλων. Τυπικό παράδειγμα  προσφέρουν κυβερνήσεις και τοπικές αρχές, που ενώ δε δίνουν δεκαράκι τσακιστό για την δυστυχία των άστεγων των πόλεων και των μεταναστών, την δράση των φασιστοειδών και των ρατσιστών, τις εικόνες χημικού πολέμου και απρόκλητης βίας, παρά ταύτα αισθάνονται ξαφνικά προσβεβλημένη την κοινωνική τους αιδώ από την αμφισβήτηση των κυρίαρχων συντηρητικών συμβόλων (θεσμικών και εθνικιστικών) και τραυματισμένη την άψογη αισθητική τους από τα αντίσκηνα των κατειλημμένων δημόσιων χώρων, από αυτό που οι δικοί μας άρχοντες χαρακτηριστικά και ρατσιστικά ονόμασαν «τσαντίρια». Οι ανά τον κόσμο «εκκαθαριστικές» επιχειρήσεις δεν έχουν την παραμικρή σχέση με αιτίες αισθητικές, υγειονομικές, ή παραγωγικές όπως υποκριτικά δηλώνεται αρμοδίως. Απλώς, οι καταλήψεις δημόσιων χώρων και αυτά τα «τσαντίρια», ήρθαν να διασαλεύσουν το είδος της ευταξίας, της ευρυθμίας και της κοινωνικής ειρήνης που κολακεύει την εικόνα κάθε ολιγαρχίας και κάθε ολοκληρωτικού καθεστώτος.

Ειδικά αυτά της πλατείας Συντάγματος, όπως και οι παρακείμενες ανοιχτές συνελεύσεις επιτελούσαν ένα συμβολικό αντιστασιακό και ανατρεπτικό ρόλο λειτουργώντας ως δηλητηριώδες αγκάθι στην κατά φύσιν έδρα του συστήματος και ταυτοχρόνως ως ένα λαμπερό αυτόφωτο σύμβολο δημοκρατίας που ακτινοβολούσε απέναντι ακριβώς από το σκιερό θλιβερό σύμβολο της αστικής κοινοβουλευτικής διακωμώδησής της. 

*συνθέτης
http://diakyvernisi.blogspot.com/2011/12/blog-post_03.html


Sunday, October 16, 2011

«Οίδασι γάρ τί ποιούσι»: Ιδεολογία και Διαφθορά.

Bασίλειος Παϊπάης*

Η κλασική μαρξιστική αντίληψη για τη θέση και τη λειτουργία της ιδεολογίας στις κοινωνικές σχέσεις αντιλαμβάνεται την ιδεολογία ως στρεβλή πραγματικότητα ή αλλιώς κατά την έκφραση του Ένγκελς -καθώς ο ίδιος ο Μαρξ δεν χρησιμοποίησε ποτέ αυτήν την έκφραση- ως «ψευδή συνείδηση». Για ένα μεγάλο μέρος της κλασικής κριτικής της ιδεολογίας επηρεασμένης από τον μαρξιστικό ορισμό, ιδεολογική είναι κάθε σκέψη, σύστημα ιδεών ή κοινωνική πρακτική που εμπεριέχει ψευδή -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να συγκροτείται από αληθή ή αληθοφανή ή από τη μίξη ψευδών και αληθών δηλώσεων- στοιχεία που τείνουν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα μιας συγκεκριμένης κοινωνικής ομάδας ή τάξης.

Friday, March 4, 2011

Η αναβίωση του ανέφικτου ...

Ηδη από τη δεκαετία του ’80 καλλιεργήθηκε το ιδεολόγημα ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές, όταν η Θάτσερ υποστήριξε ότι ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί μονόδρομο. Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης ο μονοπολικός πλέον κόσμος προβλήθηκε όχι απλώς ως ο καλύτερος δυνατός, αλλά ως ο μόνος εφικτός. Το περιβόητο «τέλος της Ιστορίας» δεν έκρυβε όμως τίποτε άλλο πέρα από τη βούληση των κρατούντων να παγιώσουν την ηγεμονία τους.
Οι διαρκείς πολεμικές συρράξεις, η ανάδυση νέων οικονομικών υπερδυνάμεων και   η εμφάνιση της νέας τρομοκρατίας τα προηγούμενα είκοσι χρόνια επιχειρήθηκε να εξηγηθούν ως απλές παρενθέσεις στην αδιατάρακτη εξέλιξη του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού συστήματος και της Pax Americana. Ολα θεωρούνταν προβλέψιμα, ελέγξιμα, καθυποτάξιμα σε κανονικότητες μη επιδεχόμενες αλλαγής.

Featured Post

US Democratic congresswoman : There is no difference between 'moderate' rebels and al-Qaeda or the ISIS

United States Congresswoman and Democratic Party member Tulsi Gabbard on Wednesday revealed that she held a meeting with Syrian Presiden...