Showing posts with label Υπερεγώ. Show all posts
Showing posts with label Υπερεγώ. Show all posts

Sunday, November 17, 2013

Η χώρα που έχασε το Υπερεγώ της ....

Γράφει ο Απόστολος Δοξιάδης

Για να καταλάβουν την κοινωνία, οι αρχαίοι συχνά τη συνέκριναν με τον ανθρώπινο οργανισμό. Μου έρχεται στον νου η σκηνή στον βίο του Κοριολανού, του Πλουτάρχου, όπου ο Μενένιος Αγρίππας λέει στους πολίτες που διαμαρτύρονταν για τα προνόμια της συγκλήτου ετούτη την παραβολή: “Κάποτε τα όργανα του σώματος επαναστάτησαν κατά του στομαχιού, κατηγορώντας το ότι τεμπελιάζει, ενώ τα υπόλοιπα εργάζονται να το θρέφουν. Μα το στομάχι γέλασε με την αφέλειά τους, και εξήγησε ότι την τροφή την παίρνει μονάχα για να τη μοιράσει δίκαια στα υπόλοιπα όργανα”. Κατά συνέπεια, καταλήγει ο Αγρίππας, οι συγκλητικοί αδίκως κατηγορούνται ότι δεν παράγουν τίποτε. Εργο τους, όπως του στομαχιού, είναι να φροντίζουν να λειτουργεί εύρυθμα η υπόλοιπη κοινωνία.

Sunday, August 26, 2012

H απενοχοποίηση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς

Tου Χρῆστου Γιανναρᾶ
Για να ξεπεράσουμε την κρίση (αν υπάρχουν περιθώρια για τέτοιο ενδεχόμενο) χρειάζεται ρεαλιστική πιστοποίηση της πραγματικότητας. Δίχως σωστή διάγνωση δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας. Σήμερα μοιάζει να πολεμάμε με ασπιρίνες τις δευτερογενείς (οικονομικές) επιπτώσεις της κρίσης, χωρίς να θίγουμε τα πρωτογενή αίτια.
Yπάρχουν συμπτώματα που φωτίζουν τα πρωτογενή αίτια, αλλά δεν αντέχουμε να τα μνημονεύσουμε, να παραδεχτούμε ότι υπάρχουν. Tα φοβόμαστε, γιατί είναι ενδείξεις προχωρημένης νέκρωσης των κοινωνικών αισθητηρίων, ασφαλώς ανίατης. Eνα παράδειγμα:

Tuesday, July 10, 2012

ΔΗΜΑΡ: Προσωπικές φιλοδοξίες πίσω από την παραίτηση Νικολόπουλου

Σε προσωπικές φιλοδοξίες απέδωσε ο εκπρόσωπος Τύπου της Δημοκρατικής Αριστεράς Ανδρέας Παπαδόπουλος την παραίτηση του Νίκου Νικολόπουλου από τη θέση του υφυπουργού Εργασίας: «Είναι δεδομένο ότι ο κ. Νικολόπουλος θα ήθελε να ήταν αυτός υπουργός και όχι ο κ. Βρούτσης. Ενδεχομένως να ένιωθε και υποτιμητικά στη συγκεκριμένη θέση του υφυπουργού, γιατί μπορεί να νιώθει ότι είναι πολύ σπουδαίο στέλεχος. Βεβαίως η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Η άποψή μας είναι ότι σχετίζεται με προσωπικές φιλοδοξίες και ενδεχομένως με ενδο-νεοδημοκρατικά ζητήματα».

Καραγκιοζιλίκια...

Δεν υπάρχει ιστορικό προηγούμενο, μέλος μιας κυβέρνησης να παραιτείται λίγες ώρες μετά την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης. Η απόφαση του κ. Νικολόπουλου να εγκαταλείψει το κυβερνητικό σκάφος, αποτελεί προφανώς πλήγμα για τον κ. Σαμαρά που τον επέλεξε, αλλά ενισχύει δυστυχώς και το κλίμα ανυποληψίας και έλλειψης εμπιστοσύνης προς το πολιτικό σύστημα συνολικά. Γιατί είναι πραγματικά ακατανόητο ένα κυβερνητικό στέλεχος να ανακαλύπτει λίγες μόλις μέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, σε ένα κρίσιμο υπουργείο, ότι διαφωνεί με την κυβερνητική πολιτική...

Sunday, July 8, 2012

Η πίκρα ενός κορυφαίου επιστήμονα για την Ελλάδα που ξαναείδε ύστερα από 44 χρόνια...

Dr Φαίδωνας Αβούρης διευθυντής νανοεπιστήμης και νανοτεχνολογίας στο τμήμα έρευνας της ΙΒΜ
«Πριν ξεκινήσω για τη Θεσσαλονίκη η γραμματέας μου με ρώτησε αν είμαι σίγουρος για το ταξίδι, γιατί η Ελλάδα δεν είναι ασφαλής προορισμός. Αγαπώ τη χώρα μου και στενοχωριέμαι πολύ με αυτά που λέγονται και γράφονται...». Με εμφανή την πικρία και τη συγκίνηση στα μάτια του, ο δόκτωρ Φαίδων Αβούρης, κορυφαίος επιστήμονας της διασποράς επισημαίνει ότι η εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό έχει τρωθεί και εκφράζει το φόβο του ότι «η επίπτωση αυτή είναι πιο σημαντική κι από τα οικονομικά προβλήματα της χώρας». Τέκνο μιας Ελλάδας που δυστυχώς φθίνει, αλλά, κόντρα στο ρεύμα, συνεχίζει να διεκδικεί επιτυχώς σεβασμό για τα επιτεύγματά της, ο δρ Αβούρης, με ρίζες στις Κυκλάδες και νυν επικεφαλής στο τμήμα νανοτεχνολογίας του κολοσσού της ΙΒΜ, παραμένει ταπεινός.

Wednesday, June 13, 2012

Λογικός ατομισμός των Wittgenstein και Russell ...

Η σύλληψη της φιλοσοφίας ως λογική ανάλυση της γλώσσας έλαβε στη σκέψη του Russell τη μορφή του Λογικού Ατομισμού - της θεωρίας σύμφωνα με την οποία η λογική δομή της γλώσσας συλλαμβάνει και αναπαριστά τη λογική δομή του κόσμου. Κατά τον Wittgenstein, στο Tractatus Logico-Philosophicus, η ορθή μέθοδος της φιλοσοφίας είναι «να μη λέμε τίποτε εκτός από αυτό που μπορεί να ειπωθεί, δηλαδή προτάσεις των φυσικών επιστημών - δηλαδή κάτι που δεν έχει να κάνει με τη φιλοσοφία - και κάθε φορά που κάποιος άλλος θα ήθελε να πει κάτι μεταφυσικό, να του υποδεικνύουμε ότι άφησε ορισμένα σημεία στις προτάσεις του χωρίς να τους προσδώσει σημασία» (Τ .).

Η Αριστερά της ναφθαλίνης ...

Το τηλέφωνο του γραφείου χτυπούσε δαιμονισμένα,δεν άφηνε περιθώρια άρνησης. Στην άλλη άκρη του σύρματος ακούστηκε φωνή κουρασμένη, βραχνή, αλλά επιτακτική και μαζί οργισμένη.
«Μα τι παριστάνουν αυτοί του Τσίπρα, τι είναι αυτά που λένε, που νομίζουν ότι απευθύνονται»; Και πριν προλάβουμε να πούμε οτιδήποτε επέμεινε με την ίδια ένταση «ο τόπος έχει την ιστορία του και τα πρόσωπα είναι γνωστά, μαζί μας μεγαλώσανε, δεν μπορούν να συμπεριφέρονται ωσάν να προέκυψαν από παρθενογένεση. Τι μας λένε τώρα, συνδιαμορφωτές της Μεταπολίτευσης υπήρξαν και τώρα παριστάνουν πως δεν ξέρουν τίποτε για τον φόνο εκεί στην Κουμουνδούρου;»

ΠΑΣΟΚ σε συσκευασία ΣΥΡΙΖΑ: Η απόδειξη μέσω Χανιά! ....

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ)
Με κάπως μπλαζέ, θα έλεγα, ύφος αντιμετωπίζουν οι «παλιοί» τους νεοφώτιστους στον ΣΥΡΙΖΑ.

Μάλιστα, η κατάσταση – όσον αφορά στο ναπολεόντειο σύνδρομο – έχει προχωρήσει τόσο πολύ που το λένε κατάμουτρα σε όσους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ έσπευσαν να εγκαταλείψουν το κόμμα τους και να προσχωρήσουν σ’ αυτούς που μπορούν να τους προσφέρουν τώρα ευχάριστους ήχους για τ’ αυτιά τους.

Έτσι, ενώ είναι βέβαιο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει την θεαματική αύξηση των ποσοστών του στη δραματική πτώση εκείνων του ΠΑΣΟΚ, τα πρωτοκλασάτα στελέχη του απαρνούνται τους νεοεισερχόμενους πριν λαλήσουν τα κοκόρια.

Friday, June 8, 2012

Χάνουμε τους φίλους μας στην Ευρώπη, τονίζουν Eλληνες ευρωβουλευτές ...

Το κλίμα στην Ευρώπη επιδεινώνεται δραματικά έναντι της Ελλάδας, λόγω της έλλειψης πολιτικής συναίνεσης και σχεδιασμού και θα είναι ολέθριο, τώρα που η Ευρώπη αρχίζει να αλλάζει, η Ελλάδα να βρεθεί εκτός παιχνιδιού, επισημάνθηκε από Έλληνες ευρωβουλευτές, σε εκδήλωση για την «ελληνική κρίση και την ευρωπαϊκή διάσταση».
Στην εκδήλωση που οργάνωσε ο ευρωβουλευτής του κόμματος των Οικολόγων Πράσινων Νίκος Χρυσόγελος και μίλησαν η αντιπρόεδρος του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ 'Αννυ Ποδηματά και ο ευρωβουλευτής της ΝΔ Γιώργος Κουμουτσάκος, υπογραμμίστηκαν οι ευρωπαϊκές καθυστερήσεις, τα λάθη και οι εμμονές -κυρίως της Γερμανίας- αλλά και οι ελληνικές ευθύνες, που συνίστανται τόσο στην έλλειψη συναίνεσης, όσο στον καταγγελτικό λόγο, αντί του διαλόγου και της τεκμηριωμένης αντιπαράθεσης.

Thursday, May 31, 2012

KΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ: “ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΑΤΟΜΑ” ...

Εποχή κρίσης και τα σημάδια γνώριμα. Τα κόμματα της εξουσίας καταποντίζονται, ΜΜΕ κατηγορούνται για μισθωμένη εξυπηρέτηση τραπεζικών συμφερόντων, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς ελαχιστοποιείται, η ανεργία εκτοξεύεται, τα φαινόμενα βίας τείνουν να γίνουν ανεξέλεγκτα.

Η αλλαγή είναι αναπόφευκτη αλλά το αν αυτή θα γίνει με ένα βήμα μπροστά ή με ένα βήμα πίσω εξαρτάται από τη στάση του καθενός από εμάς.
Κανείς δεν είναι τόσο αδύναμος για να μην έχει επίπτωση η τελική στάση που θα πάρει.

Κουράστηκαν μαζί μας ...

ΤΟΥ ΜΑΚΗ ΒΟΪΤΣΙΔΗ
Είπε κάτι προσβλητικό η Κριστίν Λαγκάρντ; Είπε ότι στο Νίγηρα τα παιδιά πηγαίνουν στο μάθημα μόνο για δύο ώρες την ημέρα, μοιράζονται την καρέκλα του θρανίου και διψάνε για μόρφωση, υπονοώντας προφανώς ότι δεν έχει περιθώρια να παθιαστεί για το ελληνικό πρόβλημα -αλλού τα πράγματα είναι δυσκολότερα. Είπε, επίσης, ότι οι Ελληνες πρέπει να πληρώνουν τους φόρους τους. Σε τι διαφωνούμε; Οτι υπάρχουν πολλές γωνιές του πλανήτη, όπου οι άνθρωποι ζουν σε κατάσταση πραγματικής εξαθλίωσης; Ή ότι η φοροδιαφυγή έχει εξελιχθεί σε εθνικό σπορ; Εάν διαφωνούμε για το Νίγηρα, είναι το άκρον άωτον του αυτισμού.

Friday, May 18, 2012

Οχι άλλους Παρθενώνες ...

ΤΗΣ ΧΡΥΣΑΣ ΝΑΝΟΥ (agelioforos gr)
Κι αν κάποτε γίνει το θαύμα και καταφέρουμε να απομακρυνθούμε ως χώρα από τον γκρεμό, τι θ' απογίνουν οι «βάρβαροι» χωρίς εμάς; Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο το ελληνικό πρόβλημα έχει γίνει «μία κάποια λύση» στην καθημερινότητα των ξένων ΜΜΕ. Αγγλοι, Γάλλοι και Γερμανοί δημοσιογράφοι ξεκοκαλίζουν τα λεξικά για να εντοπίσουν την ελληνικής προέλευσης λέξη που θα κάνει τον τίτλο της ημέρας. Κι αν δεν τη βρουν, προσπαθούν να επινοήσουν μία σύνθετη λέξη που να υποδηλώνει ελληνικό θέμα. Από το «Chaos» και το «Krisis», περάσαμε στο πρόσφατο «Grexit» κι είναι τόσο έντονο πια αυτό το κυνήγι λέξεων που συζητείται και η εισαγωγή ενός νέου όρου για να το περιγράψει: «Gretymology».
Παρασυρμένη από την ελληνοφρένεια, η εφημερίδα «Γκάρντιαν» την έκανε χτες τη στραβή. Δημοσίευσε στο πρωτοσέλιδο τετράστηλη φωτογραφία του Ερεχθείου, γράφοντας στη λεζάντα ότι πρόκειται για τον...

Thursday, May 10, 2012

Ο άλλος φασισμός ...

ΤΟΥ ΜΑΚΗ ΒΟΪΤΣΙΔΗ (agelioforos gr)
Οποιος αγανακτεί δεν έχει απαραιτήτως δίκιο. Μπορεί να είναι απλώς υποκριτής. Και όποιος δέχεται επιθέσεις με γιαούρτια δεν έχει απαραιτήτως άδικο. Μπορεί να είναι απλώς υπεύθυνος. Η «λαϊκή οργή» δεν έχει φωτοστέφανο, όπως επιμένουν οι λαϊκιστές των τηλεοπτικών παραθύρων, των καφενείων ή της πολιτικής. Δεν υπάρχει μεζούρα για να μετρήσουμε τι είναι λαϊκό και τι όχι. Και δεν έχει βρεθεί ακόμη τρόπος για να μετρήσουμε τα γράδα της οργής.
Εκατό άνθρωποι που δηλώνουν «αγανακτισμένοι», στήνουν δέκα τσαντίρια στην πλατεία   Συντάγματος και απειλούν με κρεμάλα τους βουλευτές, είναι απλώς εκατό άνθρωποι. Οι πιο αθώοι του κόσμου; Μπορεί.

Saturday, April 28, 2012

Για κάποια “Στέλλα”…

(ένθετο του 24grammata.com)
Αρχισυνταξία: Απόστολος Θηβαίος
Στο τέλος της σελίδας μπορείτε να δείτε ολόκληρη την ταινία “Στέλλα” του Μ. Κακαογιάννη (1955)
Η ακροτελεύτια φράση του φιλμ συνιστά μία εκ των πιο καίριων, κινηματογραφικών αναμνήσεων για τη σύγχρονη, ελληνική παραγωγή της «μεγάλης οθόνης.» Η λιτή, σεναριακή αυτή έξαρση δεν θα μπορούσε, εκφρασμένη από τους συγκεκριμένους ηθοποιούς, παρά να δημιουργήσει μια διαχρονική ένταση, ανάλογη, τόσο της υποκριτικής δεινότητας των δύο ηθοποιών, όσο και του τραγικού στοιχείου, με το οποίο αιώνες τώρα, διδάσκεται το λαϊκό δράμα. «Στέλλα, κρατάω μαχαίρι!»,...

Κεκλεισμένων των θυρών του Ζαν Πολ Σαρτρ στο Θέατρον του Ελληνικού Κόσμου ...

H Λυκόφως παρουσιάζει το συγκλονιστικό έργο Κεκλεισμένων των θυρών του Ζαν Πολ Σαρτρ στο «ΘΕΑΤΡΟΝ» του Κέντρου Πολιτισμού …
«Ελληνικός Κόσμος», Αίθουσα Ιφιγένεια Β, από 30 Μαΐου 2012. Μια συναρπαστική συνάντηση τριών προσώπων στην Κόλαση! Ένα μοναδικό έργο από τον Γάλλο υπαρξιστή φιλόσοφο, θεατρικό συγγραφέα, κριτικό, λογοτέχνη Ζ.Π.Σαρτρ σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη με τους Λάζαρο Γεωργακόπουλο και τη Μαρία Κατσιαδάκη να συναντούν μετά από πολλά χρόνια στη σκηνή την Άννα Μάσχα.

Sunday, April 15, 2012

Γιατί κοινή η ανάσταση (Eίναι χαρά, έκπληξη και συναρπαγή η έναντι ετερότητα)...


-
Yπάρχουμε, όχι επειδή το επιλέξαμε, δεν αποφασίσαμε εμείς, ελεύθερα, να ύπαρχουμε. Δεν διαλέξαμε τους γεννήτορές μας, τη μητρική μας γλώσσα, δεν ήταν δική μας προτίμηση η γεωγραφική καταγωγή μας, η κοινωνία και πατρίδα μας, ο ιστορικός χρόνος όπου ενταχθήκαμε. Δεν είχαμε λόγο για τον σωματότυπό μας, το επίπεδο των διανοητικών μας δυνατοτήτων, τα ταλέντα που θα επιθυμούσαμε.

Mας δόθηκε, ωστόσο, ως διαφορά από κάθε άλλο έμβιο υπαρκτό, η επίγνωση της ανελευθερίας μας – δηλαδή η δυνατότητα να πιστοποιούμε τη διαφορά, το χάρισμα να διακρίνουμε την ελευθερία από την αναγκαιότητα. Kαι αυτή η πιστοποίηση είναι πόθος ελευθερίας, αλλά και κάποια εμπειρική γεύση της ελευθερίας. Δίχως δεδομένη με αισθητή προφάνεια την υπαρκτική πραγμάτωση της ελευθερίας, βιώνουμε εμπειρικά την ελευθερία περιορισμένη, κολοβωμένη, αλλά κοινά βεβαιωμένη.

Monday, April 9, 2012

Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΕΝΟΣ ΕΙΔΩΛΟΥ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΗ ....

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΗΣ Τ. ΔΟΥΛΚΕΡΗ
Μία διεξοδική αναζήτηση στην εποχή της εικόνας, όπου οι περισσότεροι δημιουργούν «φαντάσματα» του εαυτού τους, αποτελεί το βιβλίο της Τέσσας Δουλκέρη «Το Είδωλο, Η κατασκευή της εικόνας», το οποίο παρουσιάζεται σήμερα.

Πρόκειται για ένα βιβλίο- εγχειρίδιο που δείχνει τον τρόπο κατασκευής της εικόνας ενός ειδώλου.

Ένα βιβλίο χρήσιμο για τα δημόσια πρόσωπα (καλλιτέχνες του θεάματος, πολιτικούς, δημοσιογράφους, αθλητές, μοντέλα) αλλά και για το ευρύ κοινό που αρέσκεται να διαβάζει τις ζωές των άλλων! Τόσο αληθινό και ζωντανό, που ψάχνεις να βρεις, ποια είναι στην πραγματικότητα η Αγνή Δηαγά;

Η Αγνή Δηαγά είναι ηθοποιός και δίνει συνέντευξη σε μια δημοσιογράφο συμμετέχοντας σ’ ένα τηλεοπτικό παιχνίδι.

Στη συνέντευξη που διαρκεί σε πολλά επεισόδια, θίγονται επίκαιρα κοινωνικά ζητήματα (όπως καριέρα, σεξ, πολιτική, οικογένεια κ.ά.) αλλά παράλληλα περιλαμβάνει τα γεγονότα της ζωής της που δεν είναι γνωστά. Το ενδιαφέρον στην διήγηση είναι ό,τι υπάρχουν δύο απαντήσεις. Η μία η «κατασκευασμένη» και η άλλη η αληθινή που δεν λέγεται, η «κρυφή»!

Monday, April 2, 2012

Ελλάς, Ελλήνων... Γερμανών ....

Γράφει ο Παναγιώτης Μαρκίδης (protothema)
-
Πριν από μερικά χρόνια απέκτησα το προνόμιο να περνώ τις καλοκαιρινές μου διακοπές και κάποια από τα ηλιόλουστα Σαββατοκύριακα του χειμώνα σε ένα μικρό εξοχικό σπίτι, κάπου στην Πελοπόννησο. Οι γείτονές μου, στην πλειοψηφία τους Γερμανοί και γερμανόφωνοι, οικογενειάρχες και ευκατάστατοι, έχουν ακουμπήσει και αυτοί τα λεφτά τους σε έναν τόπο που φάνταζε ιδανικός...

Τους συναντώ κάθε καλοκαίρι. Η ελληνική κρίση είναι το σύνηθες θέμα των συζητήσεων μας. Τα γνωστά στερεότυπα περί των τεμπέληδων Ελλήνων, που ζούμε σε βάρος των σκληρά εργαζόμενων και φορολογούμενων Γερμανών, καταδυναστεύουν τις κουβέντες και τον χρόνο μας. Μάταια κάποιες φορές προσπάθησα να εξηγήσω, δίχως να απολογούμαι, πως ίσως η πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς αυτή. Ταϊσμένοι με τα σκουπίδια που τους σερβίρει ο λαϊκός Τύπος στη χώρα τους και μαθημένοι να ζουν με γενικεύσεις, κάθε άλλο παρά είναι πρόθυμοι να βάλουν νερό στο κρασί τους.

Πέρσι, ένας από τους Γερμανούς γείτονές μου, μού έκοψε την καλημέρα. Οχι πως είχαμε και πολλά να πούμε... Αφορμή στάθηκε η παρατήρησή μου -μπροστά στην υπό κατασκευή πισίνα στον κήπο του σπιτιού του, ότι είναι υποχρεωτική η έκδοση οικοδομικής άδειας. Εξανέστη! Ισχυρίστηκε πως ως Γερμανός πολίτης δεν είχε αυτή την υποχρέωση (!) και πως για την αντίστοιχη κατασκευή δεν απαιτείται η έκδοση άδειας στη χώρα του...

Saturday, March 10, 2012

Ο καθρέφτης και η ψυχολογική του διάσταση ....

Καλειδοσκόπιο (ένθετο του 24grammata.com)
-
επιμέλεια/ αρχισυνταξία: Απόστολος Θηβαίος
Ο εικοστός αιώνας εγκατέλειψε τη θέση του κερδίζοντας, δίκαια μες στις άλλες κατακτήσεις του, το χαρακτηρισμό του ως η «εποχή της εικόνας.» Μια υπεραναπτυγμένη ατομικότητα, ένας υπερτονισμός της συνείδησής μας στην πιο ευτελή και επιφανειακή της όψη. Η εικόνα, ως μέσο κοινωνικής καταξίωσης, ως φορέας μιας πεπερασμένης αισθητικής, η οποία φαίνεται να ολοκληρώνεται στην όψη του εαυτού μας. Ποτέ στο παρελθόν ο άνθρωπος δεν κατάργησε με τόσο συγκλονιστικό τρόπο την έννοια του «συλλογικού», για να δοθεί ολοκληρωτικά στη λατρεία της εικόνας. Μιας εικόνας, η οποία δεν εμπεριέχει τον κόσμο γύρω του, όπως αυτός διαμορφώθηκε αλλά συνιστά ένα οριστικό σύνορο του εαυτού του. Το είδωλο ανακτά τη σημειολογία του, επαναπροσδιορίζει τη θρησκευτική του διάσταση, αποκτώντας και πάλι μια διάσταση λατρευτική. Όμως δεν πρόκειται για μια επαναφορά στα αρχαία ιδεώδη, σε «εθνικά», κοινωνικά μοντέλα. Η σύγχρονη, αιρετική πραγματικότητα αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως κέντρο της θεωρίας του. Η προσωπική πίστη οριοθετείται στην ύπαρξή μας, αρχίζει και τελειώνει στη συντήρηση, την προβολή και την τελική επικράτηση του εαυτού μας, ως εικόνα. Ο καθρέφτης με τη συγκλονιστική του αποτύπωση, καθιστά τον άνθρωπο κέντρο του σύμπαντος. Η προοπτική του, ό,τι δηλαδή καθρεφτίζεται στο βάθος, πίσω από το είδωλο δεν συνιστά παρά μια λεπτομέρεια. Εμπρός στο φάσμα του εαυτού μας, απέναντι στο φροϋδικό «υπερεγώ» μας, υπερτροφικό και καθολικό δεν μπορεί να σταθεί τίποτε άλλο. Δεν πρόκειται περί μιας άσκησης συνείδησης. Η τελευταία απορροφάται από ένα τρόπο ζωής, μες στον οποίο οι εντάσεις της, όσο έξαλλες και στρεβλές και αν μοιάζουν, δεν παύουν να μας απασχολούν όλο και λιγότερο. Ο σύγχρονος άνθρωπος φαίνεται πως βρήκε στον καθρέφτη, περισσότερο από κάθε άλλη εποχή το ζητούμενο δόγμα του. Ο ίδιος ο εαυτός του συνιστά το κέντρο του κόσμου.
Η κοινωνία, πάντα ικανή να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις των καιρών συνέλαβε έγκαιρα τη διαστροφή αυτή. Τονίζοντας το «πραγματικό», εκείνο το οποίο «βλέπεται» και «διατυπώνεται», δηλαδή οπτικά, κάθε τι υπερβατικό, κάθε τι που συνιστούσε αξίωμα ακυρώνεται. Ο εαυτός μας, η μόνη ένδειξη της συνείδησης, δεν είναι πια καθρέφτης του ψυχισμού μας, αλλά μια αυστηρή προσωπογραφία, της οποίας η ποικιλία αναιρείται, η λογική του συρμού κυριεύει την υπόθεση και ο άνθρωπος κοιτώντας στο κρύσταλλο κατορθώνει, όχι να αγγίξει τον εαυτό του, αλλά να δοκιμάσει την απόλυτη προσαρμογή του στο πρότυπο που επικρατεί. Με άλλα λόγια, εκείνο το οποίο προβάλλεται στον καθρέφτη, συνιστά μόνο μία ένδειξη του βαθμού στον οποίο η ατομικότητά μας ενσωματώνεται στην καθιερωμένη συλλογικότητα. Η τελευταία, ας μην ξεγελιόμαστε, δεν μπορεί παρά να αποτελεί, όχι την πληθωρικότητα της ύπαρξής μας, αλλά την έκφραση της μοναξιάς μας, όπως αυτή πασχίζει να επικρατήσει και τελικά συμβαίνει στη σύγχρονη, κοινωνική πραγματικότητα. Η εικόνα μας, όπως καθρεφτίζεται, εφόσον δεν πληρεί τις προϋποθέσεις, έχουμε πειστεί πως αποτελεί την προβολή της μοναξιάς μας και όχι της μοναδικότητάς μας. Στρεβλοί και κοντόφθαλμοι, καθώς είμαστε, δεν μπορούμε να απαιτήσουμε από τον εαυτό μας μια θέση ψυχικά οριοθετημένη και όχι τόσο στεγνά και εικονιστικά ορισμένη. Η σύγχρονη εποχή, λοιπόν, αποτελεί την εποχή της εικόνας. Η επιβολή των προτύπων καθιστά το είδωλό μας ασήμαντο και εμάς ανίκανους να προβούμε στη δήλωση μιας λαμπρής και διαχρονικής διαφορετικότητας.
Η εικόνα, ως βασικό στοιχείο μιας ολόκληρης εποχής, της οποίας το τέρμα δεν έχουμε ακόμα εντοπίσει και κατά τη διάρκεια της οποίας είναι δυνατόν τελικά να απωλέσουμε όλη μας την πνευματικότητα δεν μπορεί να καταδικάσει τον καθρέφτη και τον κορυφαίο, ψυχολογικό συμβολισμό του. Ήδη στις μέρες μας, μέθοδοι αυτοπροσδιορισμού της προσωπικότητάς μας έχουνε καθιερώσει ως καίρια τη χρήση του προβαλόμενου ειδώλου. Η «θεραπεία του καθρέφτη», συνιστά για την ψυχολογία και τη σύγχρονη νευρολογία μια έξυπνη και αποτελεσματική μέθοδο. Ειδικά σε καταστάσεις ημιπληγίας ή άλλων παθήσεων, οι οποίες είτε εν γνώση μας, είτε πάλι όχι μπορούν να επηρεάσουν την αυτοεκτίμησή μας η κατάλληλη χρήση του καθρέφτη έχει αποδειχτεί πως κατά ένα μεγάλο ποσοστό, 80-90%, είναι δυνατόν να συμβάλει στην αποκατάσταση τέτοιων, προβληματικών καταστάσεων. Η ψευδαίσθηση, η πειστικότητα του ειδώλου μας μπορεί να αποβεί άκρως θεραπευτική για τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Ο επηρεασμός του, η κινητοποίησή του με τη μέθοδο αυτή μπορεί να συνδράμει στη βελτίωση μιας κλινικά βαριάς, βεβαιωμένης, πνευματικής ή σωματικής ανεπάρκειας. Με άλλα λόγια, θα μπορούσαμε να πούμε πως ο καθρέφτης αναδεικνύεται σαν ένα μέγιστο εργαλείο αυτογνωσίας, το οποίο με την κατάλληλη υποστήριξη μπορεί να συμβάλει στην αντιμετώπιση σεξουαλικών προβλημάτων, προβλημάτων επικοινωνίας ή συμπεριφοράς.
Η σημασία του ειδώλου δεν αποτελεί βέβαια κατάκτηση της επικαιροποιημένης ψυχολογίας. Τόσο ο Αριστοτέλης, όσο και σύγχρονοί του, σε μια προσπάθεια να προσδιορίσουν τις θεμελιακές αρχές της γνωσιακής ψυχολογίας είχαν υποστηρίξει πως «είναι αδύνατον να δεις τον εαυτό σου χωρίς καθρέφτη», αντιπαραβάλλοντας τούτη τη θέση στην πεσιμιστική, συγγραφική δήλωση του Μπόρχες, πως «η συνουσία και οι καθρέφτες είναι απεχθείς γιατί πολλαπλασιάζουν τους ανθρώπους.» Στους επόμενους αιώνες, η αναγκαιότητα του καθρέφτη ως μοναδικού μέσου για την προβολή του εαυτού και της συνείδησής μας υποστηρίχτηκε ακόμα περισσότερο, για να φτάσουμε ακόμα και σε ακραίες, υπερρεαλιστικές θέσεις, σύμφωνα με τις οποίες ο τρόπος που διαπιστώνουμε το είδωλό μας δεν μπορεί παρά να αποτελεί μια δημιουργική, αντιληπτική πράξη. Στο προβαλλόμενο είδωλο, μαρτυρούνται όλα τα ζητήματα που μας ορίζουν. Πέρα από την προοπτική, την οποία δίνει στη μοναδική ύπαρξη χώρου και χρόνου, ο καθρέφτης συμπυκνώνει και όλα όσα μας δονούν εσωτερικά. Ακόμα και αν αυτά γίνονται αντιληπτά μόνο από εμάς τους ίδιους, δεν πάει να αποτελεί μία προσωπική πραγματικότητα εκείνος ο φορέας της ηθικής που προβάλεται εμπρός μας. Η συμπεριφορά μας, τα «πιστεύω» μας, οι περιορισμοί και οι προσωπικές μας απαγορεύσεις καθίστανται ορατά εμπρός και πέρα από το είδωλο. Μπορούμε με άλλα λόγια να γίνουμε αυτόπτες μάρτυρες όσων ενυπάρχουν μέσα μας, άσχετα αν η διαδικασία αυτή δεν μπορεί πια να πραγματοποιηθεί ή εκφυλισμένη πνίγεται στα ανώτερα, κυριολεκτικά επίπεδα.
Οι λόγοι, οι οποίοι αναφέρθηκαν στην αρχή της αναφοράς μας ανακαλούνται και πάλι. Δαπανώντας τη ζωή μας στο κυνήγι της πρότυπης εικόνας, αφιερώνοντας χρόνο στην κατάκτησή της, είναι παράξενο και αντιφατικό να μην μελετούμε την αιώνια έκπληξη, την οποία θα συνιστά πάντα η μαρτυρία του εαυτού μας. Η μόνη απόδειξη της ύπαρξής μας σε ένα χώρο αυτονόητο, σε ένα αντίστοιχο χρόνο, για τον οποίο όμως δεν τηρούμε ή το πράττουμε σε μικρό βαθμό, την ελάχιστη αισθητική συνείδηση είναι ο καθρέφτης. Ίσως το είδωλό μας να έχει περισσότερα να μας αποκαλύψει για τον κόσμο από ότι έχει να μας προσφέρει το σύγχρονο δόγμα του προσωπικού, του «ατομικού.» Η ψυχολογία παραμένει λάτρης του καθρέφτη και στηρίζει ολόκληρη τη θεωρητική της ακριβώς σε τούτο. Στη διαπίστωση και την ανοχή μας, όχι στον επιβληθέντα κόσμο, αλλά σε εκείνον που συντηρούμε και κουβαλούμε μέσα μας. Με άλλα λόγια η εικόνα μας, όπως προβάλλεται στο χώρο, θα μπορούσε να μας διδάξει τον τρόπο, με τον οποίο μπορούμε να υπάρχουμε μες σε αυτόν δίχως τις αντιφάσεις, τις απαγορεύσεις και τις προσωπικά, οικοδομημένες μας ηθικές οριοθετήσεις. Ο καθρέφτης μπορεί και πρέπει να συνιστά, την ύπαρξή μας σε ένα πιο υπερρεαλιστικό σύμπαν, πάντα προσωπικό. Δεδομένο μπορεί να θεωρηθεί εκείνο το οποίο ο Ανδρέας Εμπειρικός υποστήριξε με την επιστήμη της νευροψυχολογίας και την ποιητική του μοναδικότητα. Πως ο υπερρεαλισμός αποτελεί μια βαθιά υπόθεση, μια συγκλονιστική πρόταση ελευθερίας. Τούτη η σκέψη θα μπορούσε να αναβαθμίσει το είδωλο, να το καταστήσει μέσο καταννόησης και υπέρβασής του.
«Με κοίταξε με απορροία, όπως κοιτούν τα παιδιά κάποιον που τους επιβάλλει μια φοβερή απαγόρευση. Έπειτα έκανε να φύγει, χτυπούσε με τα χέρια του κάτι παράξενα αντικείμενα, ακολουθούσε πάντα μια αντίθετη κατεύθυνση, παρουσίαζε μια ροπή που δεν θα ταίριαζε ποτέ με τα σχέδια, τις επιδιώξεις μου. Πλησίασα κοντύτερα. Σχεδόν φιληθήκαμε με εκείνο τον άγνωστο, γίναμε ένα σώμα, σαν να αγαπιόμασταν και σαν να είχαμε παραδεχτεί αμφότεροι τις ήττες μας. Έπειτα πάλι κάθισα απέναντί του. Μιλήσαμε κάμποση ώρα, είχε ένα παρόμοιο ρολόι, ένα παρόμοιο φόβο, πίσω του μια ανάλογη ρωπογραφία με κήπους, φρεγάδες, πολύχρωμα πουλιά, με πλοία και ανθρώπους, μια ελαιογραφία ταπεινή, του συρμού. Όταν μίλησα, μίλησε και εκείνος, υπήρξε μια ένταση, μας χώριζε ένα σύνορο απέραντο για το οποίο δεν υπήρχε κανένας, ουσιώδης χαρακτηρισμός. Ένα πελώριο οδόφραγμα, κινηματογραφικό μας χώριζε και μας έθετε τον έναν αντιμέτωπο με τον άλλο. Ύστερα αρχινήσαμε τις θεωρίες, τις παραδοξολογίες, εκείνος διατηρούσε πάντα ένα κορυφαίο, αποστομωτικό αντίλογο. Χαμογελάσαμε και οι δυο όταν του αποκάλυψα πως σαν ήμουν νεαρό αγόρι, οι γυναίκες με αγαπούσαν και αγαπούσαν μαζί και εκείνες τις ξαφνικές εξάρσεις μου, τις λύπες, τους θυμούς. Συμφώνησε μαζί μου, έγνεψε με τον ίδιο τρόπο, μου εμπιστεύτηκε πως είμαστε αδέρφια, πως η μητέρα μου μοιάζει με τη δική του με έναν τρόπο ακραίο και αποτρόπαιο. Συμφωνήσαμε να τα πούμε ξανά μετά την τέλεση των θανάτων μας, όταν θα έχει συντριβεί πια εκείνο το στέγαστρο με τις εκκρεμότητες. Ακούστηκε ένας πυροβολισμός πέρα στα χωράφια. Είδα μερικά παιδιά, όμορφα που έπεσαν μπρούμυτα νεκρά. Τρέξαμε και οι δυο προς τις αντίθετες κατευθύνσεις. Δεν τον ξαναείδα ποτέ από τότε και ας ακούω τα μεσημέρια μες στο σπίτι φωνές και κάποιον να αποκαλεί το όνομά μου σιγά, σαν τάχα να μεριμνά για να μην τρομάξω. Δεν τον ξαναείδα ποτέ από τότε. Γνωρίζω μόνο πως κατοικεί στο βάθος ενός δωματίου, που έχει το ίδιο λαδί χρώμα στους τοίχους και κάπου κάπου κομμάτια ασβέστη και άλλα, υλικά οικοδομικά πέφτουν πάνω μου και τον πλακώνουν.»
Η προοπτική των αντιθέτων συνιστά μια ακόμα οπτική θεώρηση του καθρέφτη. Είναι γεγονός πως πολλές φορές υφίσταται μια αντίφαση ανάμεσα στη συνείδησή μας και τη γνώση που φέρει και το είδωλό μας, την εικόνα μας ως ένα υλικό διαμορφούμενο διαρκώς κατά τα γενικά παραδεκτά μέτρα. Σε κάθε περίπτωση δεν θα πρέπει να λησμονήσουμε πως μέσα από τον καθρέφτη μπορεί να διατυπωθεί η σύγκρουση. Μια διαμάχη, όχι απαραίτητα ανάμεσα στη συνείδηση και τον εαυτό μας, αλλά ανάμεσα στα ηθικά πρότυπα ή τα πρότυπα ομορφιάς και το βαθμό της ατομικής μας ετοιμότητας και προσαρμογής ως προς αυτά. Όπως και να έχει, ο ψυχισμός με την πολυπλοκότητά του μπορεί να καταστήσει το είδωλό μας φορέα αναταραχών ή εμπέδωσης της ύπαρξής μας. Το ζήτημα αφορά πάντα την οπτική και το ειδικό βάρος των εν λόγω, ανά περίσταση, «αντιθέτων.» Μην λησμονούμε πως ο καθρέφτης σε κάθε περίπτωση αποτυπώνει εμάς.

Saturday, December 31, 2011

Η χρησιμότητα της ελευθερίας.

Του Πασχου Mανδραβελη
---
Ολοι ξέρουμε ότι η ελευθερία είναι καλό πράγμα. Ομως λίγοι αναρωτιούνται γιατί η ελευθερία είναι καλή, με αποτέλεσμα η έννοια της ελευθερίας να καταντά δόγμα· είτε αυτό προέρχεται από κάποιο φυσικό δίκαιο που προϋπήρχε της κοινωνίας, είτε διότι κάποιος Θεός μας θέλει ελεύθερους, είτε διότι «έτσι έχουν τα πράγματα» κι έτσι μας αρέσει.
Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι αυτή η μεταφυσική τεκμηρίωση της ελευθερίας είναι ευάλωτη σε αντίθετες μεταφυσικές εξηγήσεις της ανελευθερίας. Αν κάποιος βάλει στη μέση έναν Δημιουργό -ο οποίος δεν μιλάει και πολύ για να μας εξηγήσει τι ακριβώς θέλει- το ένα δόγμα μπορεί να αντικατασταθεί κάλλιστα από το αντίθετό του. Εξάλλου, η δουλεία, η φεουδαρχία και όλα τα ανελεύθερα συστήματα με κάποιες «προτιμήσεις» του Θεού τεκμηριώθηκαν. Οι μεγαλύτεροι καταπιεστές της Ιστορίας «ελέω Θεού μονάρχες» ήταν. Οι άνθρωποι μπορεί να πεισθούν ότι ο Δημιουργός θέλει ελευθερία, αλλά μπορεί να πεισθούν ότι θέλει αρετή και, όπως έγινε στο Ιράν, η «αρετή των μουλάδων» κατίσχυσε της ελευθερίας των πολλών.
Δημοσιεύτηκε από Geo Kok στις Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2021

UK Vaccine Queue Calculator

Δημοσιεύτηκε από Geo Kok στις Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2021

https://www.youtube.com/watch?v=q6zSoc2ntM4

Δημοσιεύτηκε από Geo Kok στις Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2021

Featured Post

US Democratic congresswoman : There is no difference between 'moderate' rebels and al-Qaeda or the ISIS

United States Congresswoman and Democratic Party member Tulsi Gabbard on Wednesday revealed that she held a meeting with Syrian Presiden...